MANDALA / KIERUNKI / INSPIRACJE / SUMMIT

Image

KIERUNKI

W latach 1983-92 praca wewnątrz zespołu organizowana była w trzech kierunkach:

- poszukiwanie metody w dziedzinie sztuki aktorskiej i tworzenia spektakli /Projekt Mandala/

- prezentowanie działań z pogranicza teatru jarmarcznego i teatru absurdu na ulicach miasta /Projekt Popularny/

- eksperymenty aktorów, plastyków i muzyków teatru w takich dziedzinach jak: performance art, video art, instalacje /Galeria Teatru/

Kierunki jakimi podążały prace teatru nie przystawały do siebie. Z jednej bowiem strony poświęcaliśmy miesiące, czasem nawet lata na naukę techniki wykonawczej do konkretnego spektaklu, z drugiej strony przygotowywaliśmy zdarzenia, w których element gry, prezentacji był najmniej istotny. Z trudem zdobywaliśmy garstkę widzów przychodzących na spektakle w ramach tzw. Projektu Mandala, poczym następnego dnia - w ramach Projektu Popularnego , graliśmy dla kilku tysięcy widzów jednocześnie. W dodatku projekty podejmowane w tzw. Galerii Teatru w niewielkim stopniu przypominały nasze prace spektaklowe. Jednakże ta nieharmoniczna kompozycja pracy paradoksalnie pomogła aktorom na przygotowanie specyficznego warsztatu, który cechowała gotowość podejmowania najbardziej trudnych i skomplikowanych projektów. W następnych latach (1993-2003), w okresie stowarzyszenia teatru, wyodrebniono dwa podstawowe kierunki: scenę typową (kooperacje z teatrami repertuarowymi) oraz scenę nietypową (nietypowe formy prezentacji).

Image

INSPIRACJE

Inspiracji do spektakli i działań artystycznych powstających w w Mandali było bardzo wiele. Począwszy od tradycji klasycznego orientalnego teatru, misterii, karnawałów czy też tradycji ludowej wielu krajów i obszarów kulturowych, po surrealizm, sztukę absurdu i dada, jak też i sztukę tę najbardziej współczesną (multimedia, virtual reality, etc). Realizacje podejmowane w Projekcie Mandala początkowo inspirowane głównie nurtem orientalnym ("Bo czyż pod stołem, który nas dzieli...", "Książę Niezłomny") stopniowo podążyły w kierunku budowania takiej formy spektaklu, w którym pojęcie gry aktorskiej przestało mieć znaczenie kluczowe. Przykładem jest tu 24 godzinny "PROJEKT SCHULZ" , w którym za najistotniejsze uważamy podjęcie elementu gry i prowadzenia akcji przez widza. Aktorzy stali się niejako czujnymi obserwatorami widzów. W Projekcie Popularnym rozpoczynaliśmy od typowego spektaklu jarmarcznego (np. "Cyrk znowu", "Szalony Cyrk dr. Frankensteina"), ze wszystkimi typowymi technikami jak: tańce na szczudłach, połykanie ognia, popisy żonglerskie i akrobatyczne etc...aby zatrzymać się w punkcie nazywanym obecnie "przedstawieniem anty-ulicznym" , które cechuje między innymi odrzucenie wszystkich poznanych po drodze form spektaklowych.

Image

SUMMIT

SUMMIT - to forma prezentacji, która narodziła się podczas wizyt artystów zapraszanych do współpracy z teatrem. Jest to, mówiąc w skrócie, przygotowane, wspólne wystąpienie dwóch artystów reprezentujących odmienne dziedziny sztuki. Celem takiego przedsięwzięcia nie było stworzenie kolejnego przedstawienia, lecz przede wszystkim - wymiana doświadczeń pomiędzy współtwórcami a widzami